(0) 0,00 PLN
tlo

podróże podwodne / Wykopaliska podwodne w Bajach / Włochy

Promocje
październik 2013



aparat: Olympus OM-D E-M5
obiektyw: Olympus M.Zuko Digital 14-42 f/3.5-5.6 ED
obudowa: Nauticam + port obiektywowy płaski
konwerter: Inon UWL-H100
oświetlenie: Inon D2000 IV
parametry ekspozycji: 1/200 sek., f/9, ISO 200

“Et tu Brute contra me?” (I ty Brutusie przeciwko mnie?) - gdy 15 marca 44 roku p.n.e umierający Juliusz Cezar wypowiedział te słowa, kruchy od niedawna pokój w granicach Imperium Rzymskiego runął. Kolejne wojny, przymierza i spiski zatruwały życie mocarstwa. W 37 roku przed narodzeniem Chrystusa, w czasie trwania wojny domowej pomiędzy Oktawianem Augustem a Sekstusem Pompejuszem w zatoce Neapolitańskiej rozpoczęto budowę wielkiego portu dla floty wojennej Imperium. Prace zainicjowane przez Marka Agryppę, zaufanego Oktawiana polegały na połączeniu żeglownym kanałem jezior Avernus i Lucrinus oraz wód zatoki pomiędzy niewielkimi miejscowościami Baje i Puteoli. Obecność floty spowodowała szybki rozwój regionu, powstanie magazynów, cystern, doków i warsztatów. Jednak dość szybko, bo już w 12 wieku przed naszą erą wojsko opuściło ten rejon, przekazując go na cele cywilne. Bliskość portu jak i malownicze położenie sąsiadujących z nim miejscowości w połączeniu z obecnością ciepłych wód termalnych na ich terenie zainicjowało w kolejnych latach rozwój rejonu uznanego za „kurort” dla znanych rodzin patrycjuszowskich. Na stokach gór powstawały przepiękne, pełne rozmachu i zbytku wille, łaźnie, liczne świątynie… Swoje „drugie domy” miały tu rody Klaudiuszów, Piso (w późniejszych latach za spiskowanie przeciw Neronowi jej majątek przepadł na rzecz cesarza), bywali tu Cycero i Horacjusz.



W 39 roku naszej ery na polecenie cesarza Kaliguli, któremu wróżbita przepowiedział, że „nie miał większej szansy stać się cesarzem niż jazdy konnej przez Zatokę Baiae”  powstał ponad 2 milowy most pontonowy, przez zatokę, łączący Baje z Puteoli. A cesarz przejechał po nim konno… Gdy 10 lipca 138 roku w Bajach umierał schorowany cesarz Hadrian, nie mógł przypuszczać, że będące u szczytu swej potęgi imperium za kilka wieków przestanie istnieć… A jednak. Upadek cesarstwa Rzymskiego, najazdy barbarzyńców czy splądrowanie w VIII wieku okolicy przez armię muzułmańską, która po opanowaniu Półwyspu Iberyjskiego, Sycylii oraz Sardynii rozpoczęła najazdy na kontynentalną część Półwyspu Apenińskiego zainicjowały upadek rejonu.
Aktywność tektoniczna występująca w tej części basenu Morza Śródziemnego spowodowała stopniowe osuwanie się płyty tektonicznej w głąb morza, tak że obecnie rejon dawnych patrycjuszowskich willi znajduje się ok. 5 metrów pod powierzchnią wody...



Wreszcie miało się zacząć! Jedząc w położonej na samej plaży, puściutkiej o tej porze roku tawernie pizzę nie mogłem się doczekać popołudniowego nurkowania. Te ranne, trochę głębsze, pozwoliły na „rozgrzanie się”. I na wykonanie kilku zdjęć. Teraz mieliśmy nurkować znacznie płycej, ale za to w jakim miejscu! W Parku Archeologicznym Baia! W ruinach willi sprzed 2 tysięcy lat! No i co z tego, że woda wciąż nie była najlepsza, a chmury wciąż przesłaniały słońce? Za kilkadziesiąt minut miałem być u celu naszej wyprawy. I znów „dotknąć” historii.

Kair potwierdziła, że na pierwszy ogień pójdzie chyba najbardziej widowiskowa część wykopalisk, czyli Ninfeo di Claudio. To właśnie tam znajdowały się przepiękne posadzki i rzeźby które widziałem na nielicznych dostępnych w necie zdjęciach. Ale fajnie. Ale najpierw trzeba było wciągnąć na siebie mokrą (po porannych nurkowaniach) piankę. Brrr! Na szczęście nie płynęliśmy zbyt daleko, więc już po dwóch minutach byliśmy u podnóża skały, w cieniu której mieliśmy zanurkować. Zerknąłem przez burtę RIB’a w dół, ale woda była na tyle mętna, że nawet mimo niewielkiej głębokości (5 metrów), na której znajdowały się zatopione wille, niczego nie było widać. Na dole będzie na pewno lepiej. Zsunąłem się więc do wody i po odebraniu sprzętu foto zacząłem opadać w kierunku dna. Woda była chłodna i niezbyt przejrzysta, ale nie było tragedii. Na kilka metrów było widać.


 

Chwilkę czekania zakończyło przybycie Kair, Wojtka i Adama. Byliśmy w komplecie i mogliśmy ruszać. Szeroką ławą o metr za naszą przewodniczką ruszyliśmy w kierunku niewidocznych jeszcze ruin. Niewidocznych? Przyjrzałem się uważniej niewielkiemu wzniesieniu po lewej stronie. Jego kształt był zbyt regularny, by mogła go stworzyć matka natura. Bez wątpienia był efektem pracy rąk ludzkich i wieki temu stanowił podmurówkę jakiegoś domu. Rozglądając się wokół zauważałem coraz więcej fragmentów dawnej rezydencji. Płynęliśmy między dwoma odległymi od siebie o jakieś 5 metrów ścianami, które kiedyś pewnie wysokie i ozdobne, teraz wznosiły się na góra 50 centymetrów nad dno. Choć… Z przodu sytuacja wyraźnie się zmieniała. Z powodu słabej widoczności stało się to całkiem nagle, gdy ni z tego ni z owego dotychczasowy korytarz przeszedł z szeroką salę – nimfeum. Po obydwóch jego stronach wznosiły się posągi bogów i członków rodu Klaudiuszów. Opadłem na dno u stóp figury Dionizosa, boga wina i winnej latorośli. Machnąłem ręką na Kair, by opłynęła figurę od tyłu i podpłynęła do niej z lewej strony. Fajnie wyglądała w masce pełnotwarzowej, jakiej używała do nurkowań z racji prowadzonych często prac podwodnych. Kilka błysków i pokazałem jej by powtórzyła od początku całą scenę z napłynięciem od tyłu. Chciałem mieć pewność, że choć kilka zdjęć będzie ok.

Przesuwając się od figury do figury zapamiętale fotografowałem. I króla Itaki, Odyseusza, i posąg Antonii Młodszej, matki cesarza Klaudiusza. Czas uciekał nieubłaganie, a nasze okienko pogodowe nie dawało szans na dłuższą eksplorację wykopalisk. Dlatego poganiany przez nasza przewodniczkę ruszyłem za nią w kierunku kolejnych pomieszczeń willi. Stop! Kair obróciła się ostrożnie nad zapiaszczonym, pokrytym kamykami dnem i zaczęła dłonią odgarniać zalegającą warstwę wierzchnią. Pyłu przy tym podniosła tyle, że po chwili nie było prawie nic widać. Ale delikatny prąd zaczął znosić przesłaniającą widok chmurę gdzieś w bok i początkowo niewyraźnie, ale z każdą sekundą lepiej widziałem odsłoniętą posadzkę. Piękną, wykonaną z malutkich białych kamyków. Zwabione ruchem ryby zaczęły się kręcić nad dnem, wyszukując elementy pożywienia. Chciałem jeszcze chwilę zaczekać, ale Kair ruszyła w dalszą drogę, zostawiając odsłonięte stanowisko. Wrócimy tu za chwilę, pokazała.

Miała rację, niech ten pył troszkę opadnie. Zwłaszcza, że nie odpłynęliśmy daleko. Aż do sąsiedniego pokoju, nie używając nawet w tym celu drzwi, a tylko przepływając nad ścianą. Dno komnaty nakryte było grubymi matami, na których spoczywały przyciskające je kamienie. Usunęliśmy kilka i po odsunięciu materiału… oniemiałem. Gładziutka posadzka wykonana była z przepięknego marmuru. Uszkodzonego co prawda gdzie niegdzie przez upływ czasu i działanie wody, ale i tak zachowanego w zaskakująco dobrym stanie. Kilka kolejnych zdjęć i musieliśmy wracać. Ale najpierw  trzeba było po sobie posprzątać, zasłaniając obydwie posadzki.

Ten wieczór należał do bardzo udanych. Nie tylko z tego powodu, że wykonane nurkowania wprawiły nas w doskonały humor, ale jeszcze i jedzenie serwowane w trattorii „da Bernardo” przy via Montenuovo Licola Patria okazało się bardzo smaczne. Już początek był wyśmienity, gdy ponury jak neapolitański mafiozo właściciel lokalu zaserwował nam półmisek bruschetty cudownie pachnącej czosnkiem, oliwą i świeżymi pomidorami. Ot, taki starter „od firmy”. A dalej było jeszcze lepiej. Nic dziwnego, że gdy w końcu wieczorem znalazłem się w łóżku, długo nie mogłem zasnąć. Mimo zmęczenia pełny brzuch (za namową Wojtka ucztę skończyliśmy w sąsiedniej lodziarni, objadając się wielkimi porcjami gellati) i wizja kolejnych nurkowań nie pozwalała zmrużyć oczu. Ale do czasu. W końcu zasnąłem…



Słońce! Przez zamknięte okiennice przesączało się go niewiele, ale wystarczająco dużo, bym mógł stwierdzić, ze dzień zapowiadał się wspaniale. Nakręcony jak sprężynka zacząłem krzątać się po pokoju, szykując sprzęt foto do czekających nas zadań. W końcu, po śniadaniu, ruszyliśmy w kierunku Centro Sub Campi Flegrei. Kair już była na miejscu, więc nie zwlekając zaczęliśmy wyciągać swój nurkowy szpej z budyneczku bazy. Aż chciało się nurkować. Gładkie morze i bezchmurne niebo nastrajały optymistycznie. To był zdecydowanie nasz dzień! Na pierwszy ogień miał pójść według planów naszej przewodniczki Portus Julius. Powstały w latach trzydziestych przed naszą erą port był wynikiem wojny jaką prowadził Cesarz Oktawian z Sekstusem Pompejuszem. To na polecenie Marka Agryppy, doradcy Oktawiana połączono żeglownym kanałem jeziora Augustus i Lucrine, a powstałą w ten sposób olbrzymią bazę morską nazwano imieniem Juliusza Cezara. To był fajny plan, ale musiałem interweniować. Zwłaszcza po tym, jak dowiedziałem się, że na popołudnie planowane jest załamanie pogody. Portus Julius był arcyciekawy, ale na dostępnych zdjęciach nie prezentował się nawet w ćwierci tak fotogenicznie jak znajdujące się w północnej części zatoki zalane wille. Trochę to trwało, nim zaaprobowany już plan nurkowań (i wydane zgody) dało się zamienić, ale upór czasami popłaca. Według nowego zacząć mieliśmy od widzianego wczoraj Ninfeo di Claudio, by na drugie nurkowanie przepłynąć do pobliskiej willi Protorio. Port miał spaść na trzecie miejsce, a na czwarte Smokey Reef, geologiczny fenomen, miejsce w którym ze skał uwalniają się gazy z tektonicznie aktywnego wnętrza ziemi. Ot, takie naturalne jacuzzi.



Ruszyliśmy! Chwila płynięcia i byliśmy na miejscu. Wskoczyłem o wody jako pierwszy, by sprawdzić port kopułowy który zamontowałem rano na konwerterze szerokokątnym. Wczoraj zaparował i byłem ciekaw, czy teraz będzie lepiej. Nie było. Już na 2 metrach głębokości zaczął matowieć aż pokrył się cały od środka mgłą. Ech… Opadłem do dnia i wybrawszy na warsztat pracy duży kamień cumowniczy sięgnąłem do jacketu po przezornie zabrany klucz ampulowy. Poluzowałem śrubki a potem ostrożnie, by ich nie pogubić zacząłem je wyciągać z obudowy konwertera. Uf, gotowe. Pozostało już tylko wyjąc konwerter, ale ten, przyciśnięty do portu ciśnieniem wody nijak nie chciał ustąpić. Mocowałem się z nim chwilę, nerwowo zerkając na kręcących się obok nurków. Czekali na mnie, a ja zabierałem im cenny czas. Dobra, szkoda czasu na ta zabawę. Ruszyłem ku górze szarpiąc za konwerter i na dwóch metrach głębokości w końcu udało się. Woda wlała się do kopuły a ja mogłem rozdzielić ja od UWL-H100. Opadłem do dnia, spakowałem wszystkie „zabawki” i mogliśmy ruszać. Najpierw, tak jak ustaliliśmy jeszcze na powierzchni, ku posadzkom. By je odsłonić i wykorzystać czas jaki spędzimy wśród rzeźb na oczyszczenie się wody.



Nim jednak na dobre skończyliśmy ich czyszczenie Kair zatrzymała się nad dnem i zaczęła w nim dłubać. Nie spieszyłem się, ale trwało to stanowczo za długo. A na dodatek Wojtek, który dotychczas trzymał się z tyłu położył się przed nią na dnie i zapamiętale pstrykał fotki. Co jest grane? Opadłem ku nim i z zaskoczeniem zobaczyłem niewielką ośmiornicę ukrytą pod kamieniem. No tak! Gapa ze mnie. Teraz musiałem się mocno postarać, by coś uchwycić w kadrze, jako ze Wojtek zajmował najlepszą pozycję do zdjęć. Tuląc się do jego boku usiłowałem i ja coś zarejestrować. Jedno zdjęcie z bliska, drugie. Dobra, a może szeroki kadr? I ośmiornicę i wisząca za nią Kair? Wkręciłem szeroki kąt, który zdjąłem dosłownie chwilę wcześniej i przyłożyłem aparat do oka. Próbne zdjęcie, by ustawić parametry. Skontrolowałem. Było ok, choć kadr za ciasny. Znów przyłożyłem aparat do oka. Troszkę przekadrowałem. O tak, super! Zacząłem wciskać spust migawki gdy w wizjerze zauważyłem nagły ruch. Zdenerwowany głowonóg miał już nas dość. Prysnął błyskawicznie. A ja zostałem bez zdjęcia. Ech… Cóż, trzeba było ruszać ku czekającym na nas w sąsiednim pomieszczeniu rzeźbom.

Wskakując do wody nad Villa a Protiro byłem już cokolwiek zmarznięty. Ale to przecież tu były najpiękniejsze posadzki w całym terenie wykopalisk. Stosując metodę z pierwszego nurkowania zaczęliśmy od ich odsłaniania. W tym jednak przypadku to, co widziałem robiło jeszcze większe wrażenie. Patrzyłem na pięknie zdobione podłogi, z mozaikami ułożonymi z białego i czarnego kamienia. Ależ to ślicznie wyglądało! Właściwie gdzie człowiek nie ruszył ręką, coś się ukazywało. Albo fragment brukowanej ulicy biegnącej między willami, albo posadzka czy fragmenty systemów grzewczych w łaźni.
 

Pierwsze znaleziska w rejonie Baia miały miejsce w latach pięćdziesiątych XX wieku. Gdy w kilka lat później w wyniku sztormu osunął się do wody front Punta Epitaffio, przeprowadzono prace, w wyniku których odkryto pierwsze z posągów – Odyseusza i Biaosa. Ale dopiero w latach osiemdziesiątych rozpoczęto kolejne prace, co zaowocowało znalezieniem kolejnych posagów w apsydzie. Wydobyte rzeźby prezentowane są w muzeum znajdującym się w zamku górującym nad zatoką. A w wodzie ustawiono dokładne repliki zabytków, wykonane ta samą techniką, w tym samym materiale i doprowadzone do poziomu zniszczenia odpowiadającego oryginałom. Antyczne pozostały jednak wszystkie inne elementy podwodnego krajobrazu. Posadzki, zabudowania, systemy grzewcze itd.

Tyle wiedziałem o podwodnych cudach Parku Archeologicznego Baia. I niewiele już więcej zobaczyłem. Jeszcze jedno, popołudniowe nurkowanie na mocno już rozhuśtanej wodzie w Portus Julius. Do kolejnego, na Dymiącej Rafie już się nie dałem przekonać. Zbyt mocno bujało. Popłynęli tylko Wojtek z Adamem. A ja patrzyłem, jak skaczący po falach RIB oddalał się ku środkowi zatoki. Niebo znów było groźne i stalowe. Pewnie w przeciągu kilku godzin lunie…

Gdy w sobotę rano wyjeżdżaliśmy z hotelu, lało jak z cebra. Albo i jeszcze gorzej. Szary, jesienny krajobraz za oknem nie był tym, co chcieliśmy zobaczyć. Cóż, taki psikus natury. Z zaplanowanych 16 nurkowań zrobiłem tylko 6. Troszkę szczęścia zabrakło. Ale i tak nie było źle. W końcu mieliśmy swoje okienko pogodowe. I ten czas wykorzystaliśmy maksymalnie.

ZAMÓWIENIA
KONTO
KONTAKT
© 2017 fotopodwodna.pl        Oprogramowanie sklepu internetowego web-market.pl
^
Aby zapewnić Państwu najlepsza formę prezentacji i możliwość szybkiego złożenia zamówienia na naszej stronie wykorzystujemy pliki cookies. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. W każdej chwili możesz zmienić swoje ustawienia. Dowiedz się więcej w naszej Polityce Prywatności